Ένας Πρωθυπουργός που έλαβε λαική εντολή να νοικοκυρέψει τη χώρα απαιτεί την επαλήθευση της λαικής εντολής, μόλις παραπάνω απο ένα χρόνο διακυβέρνησης. Γιατί άραγε;
Μήπως γιατί αισθάνεται οτι οι Έλληνες άλλαξαν γνώμη και δε θέλουν την τακτοποίηση των δημοσιονομικών της χώρας, ως απόηχο του "μαζί τα φάγαμε" του αντιπροέδρου του; Δεν νομίζω. Κάθε λογικός άνθρωπος, έστω και αν η τακτοποίηση γίνεται εις βάρος του, κατανοεί ότι κάποια πράγματα πρέπει να αλλάξουν, έχοντας φάει λεφτά ή όχι.
Μήπως αισθάνεται ο Πρωθυπουργός αδύναμος να περαιώσει τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις; Ούτε και αυτό στέκει. Σε αντίθεση με το "λεφτά υπάρχουν", εγώ πιστεύω οτι ο Γεώργιος Παπανδρέου ήξερε πολύ καλά τη δεινή κατάσταση της χώρας. Ακολούθησε λοιπόν, καλώς ή κακώς την προεκλογική στρατηγική του. Εαν δεν είχε τη θέληση και λαική στήριξη να ολοκληρώσει το δύσκολο έργο των αλλαγών, θα ήταν πολιτική αυτοκτονία για τον ίδιο και την παράταξή του να επιδιώξει κυβέρνηση πλειοψηφίας.
Η μόνη λογική εξήγηση που μπορώ να δώσω είναι ότι ο εγωισμός του είναι μεγαλύτερος των προβλημάτων που έχει να αντιμετωπίσει. Θα πρέπει να καταλάβει λοιπόν ορισμένα πράγματα, τα οποία αποτελούν την τελευταία ασπίδα προστασίας απέναντι στην ολική οικονομική καταστροφή της χώρας.
Το πρώτο και κυριότερο είναι οτι κανένας συνειδητός (ή ακόμα και ασυνείδητος) ψηφοφόρος δεν πάει στην κάλπη για να αναγκαστεί να ψηφίσει ξανά εκ των υστέρων δύο φορές . Όχι γιατι είναι καταναγκαστικό έργο η ψηφοφορία. Ούτε καν διότι κοστίζουν οι εκλογές οικονομικά. Έχει κόστος να είναι η χώρα σε προεκλογική περίοδο, υπάρχει το κόστος διεξαγωγής, το κόστος που προκύπτει απο την αστάθεια που εκπέμπει η προεκλογική περίοδος στις αγορές, κάτι που είδαμε άλλωστε και απο την πρόσφατη ραγδαία άνοδο των spreads (και το είπε και άλλωστε, αλλά αυτό είναι η συνέπεια του εκλογικού σενάριου και όχι τακτική που επικουρεί την σταθερότητα στις αγορές). Αλλά διότι υποτιμά το μήνυμα που του δώθηκε, που είναι ακόμα φρέσκο. Σε πιο κράτος, κυβέρνηση εκλεγμένη με καθαρό ποσοστό πρέπει να ζητάει το χάιδεμα και την επιβεβαίωση του λαού κάθε χρόνο;
Δεύτερον, οι αντιδράσεις της αντιπολίτευσης και των όποιων κοινωνικών ομάδων ήταν είναι και θα είναι δεδομένες. Είναι μια απο τις αναμενόμενες λακούβες στο δρόμο της επαναφοράς, την οποία το επιτελείο του τη γνώριζε. Τα μεγάλα έργα είναι δύσκολο να αρέσουν σε όλους. Οι κοινωνικές αντιδράσεις λοιπόν πρέπει να αντιμετωπίζονται με σεβασμό στις αυτοδιοικητικές εκλογές και με έργα που κερδίζουν το λαό (πάταξη φοροδιαφυγής, περιορισμός των ΔΕΚΟ και μετάταξη υπαλλήλων, μέτρα για ανάπτυξη επιχειρήσεων για νέους ανθρώπους). Είναι λάθος να χρωματίζονται κομματικά, διαδικασίες που πρέπει να είναι καθαρά πολιτικοποιημένες. Βασική εξέλιξη στην τοπική αυτοδιοίκηση κάθε σύγχρονης κοινωνίας είναι η κατάργηση των κομματικών συντεχνιών.
Το κομματικό παιχνίδι στο οποίο βάζει τη χώρα ο Γ. Παπανδρέου είναι άκαιρο και άκρως επικίνδυνο. Κρίμα. Θα περίμενα να σταθεί ανώτερος των περιμετρικών κομματικών συντεχνιών και να προσηλωθεί στα πραγματικά θέματα. Για τούτο και προβλέπω ότι αυτή θα είναι και η τελευταία διακυβέρνηση της χώρας απο κόμμα που πλειοψηφεί, με ή χωρίς το νόμο Παυλόπουλου. Και χαίρομαι για αυτό. Τα αποτελέσματα στην εκλογική αναμέτρηση της τοπικής αυτοδιοίκησης θα δείξουν αυτή τη γραμμή ξάστερα.
Πρόσφατα η Ελλάδα ολοκλήρωσε έναν χρόνο στο τιμόνι του ΠΑΣΟΚ. Ένας χρόνος τρικυμιώδης, μετα απο μια δραματικά αδρανή και ανίκανη περίοδο διακυβέρνησης της ΝΔ, μέσα στον οποίο η χώρα μπήκε στα δεσμά του ΔΝΤ και της Ευρωπαικής Ένωσης. Δώδεκα μήνες είναι βέβαια λίγοι για να αλλάξουν τα πράγματα. Απο την άλλη μεριά, ένας χρόνος είναι αρκετός για να αναχθούν συμπεράσματα για την στρατηγική που ακολουθεί η κυβέρνηση. Μια στρατηγική που ενώ κινείται σε έναν δρόμο προκαθορισμένα αναπόφευκτο απο τις αρχές του 90, σημειώνει σημαντικές ελλείψεις στους τομείς της οικονομίας και του επικοινωνιακού τομέα με το εξωτερικό.
Η πρώτη βόμβα έσκασε την Άνοιξη, όταν ο Πρωθυπουργός ανακοίνωσε ότι η χώρα χρειάζεται το γύψο για τα σπασμένα πόδια της κατακρεουργημένης οικονομίας της. Η ανακοίνωση έγινε απο το Καστελλόριζο (όχι απο την Αθήνα), προφανώς μια απόφαση που ανακοινώθηκε εσπευσμένα αλλά έπρεπε να είχε εκτελεστεί προ πολλού!
Δεν εξήγησε ο Πρωθυπουργός γιατί περίμενε απο το Νοέμβριο έως τότε για να το ζητήσει, μια χρονοτριβή που κόστισε πολύ στην Ελλάδα. Η κερδοσκοπία στις αγορές είναι πάντοτε δεδομένη, δεν εμφανίστηκε ξαφνικά τότε. Κάθε σημάδι αστάθειας και αναμονής κόστιζε για τα spreads εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρώ μηνιαίως. Ένα σημαντικό λάθος οικονομικής πολιτικής και ένα λάθος μήνυμα προς τις αγορές, οι οποίες βλέποντας την αστάθεια το Χειμώνα να αυξάνεται, εκμεταλλεύθηκαν ανάλογα την κατάσταση. To γράφημα των spreads απο τον ιστότοπο της Bloomberg είναι ενδεικτικό της κατάστασης απο το Νοέμβριο του 2009 μέχρι την Άνοιξη του 2010.
Η επικύρωση του περίφημου μνημονίου ήταν φυσικό να προκαλέσει ενα κύμα αλυσιδωτών αντιδράσεων εκρηκτικών διαστάσεων. Γενικές απεργίες, διαδηλώσεις συμβαίνουν σήμερα σε όλη την Ευρώπη. Σε λίγες μόνο χώρες όμως φάνηκε αδυναμία σαν αυτή της Ελληνικής κυβέρνησης να εφαρμόσει το νόμο (επίταξη που η ίδια έκανε αλλά ποτέ δεν εφάρμοσε) και να προστατέψει τα εμπορικά συμφέροντα μιας χώρας, η οποία έχει ανάγκη και το τελευταίο ευρώ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η κατάσταση στην οποία περιήλθε η χώρα με την απεργία των οδηγών φορτηγών για την απελευθέρωση του επαγγέλματος. Και στη Γαλλία βέβαια παρατηρήθηκε ένα παρόμοιο φαινόμενο, όμως η Γαλλία δεν έχει ούτε τα έσοδα της Ελλάδας (αναλογικά) απο τον τουρισμό, ούτε το ίδιο μέγεθος δημοσιονομικών προβλημάτων. Η χώρα έχασε απο την αδυναμία της κυβέρνησης τουλάχιστον μισό δισ. ευρώ, πέρα απο το κόστος της κακής εικόνας στα ΜΜΕ του εξωτερικού κατα τη διάρκεια της κρίσιμης τουριστικής περιόδου.
Η βραδύτητα της κυβέρνησης φάνηκε και σε άλλους κρίσιμους τομείς, όπως το γεγονός ότι τους πήρε ένα χρόνο να ανακοστολογήσουν τιμές των φαρμάκων για τα ασφαλιστικά ταμεία, με αμφίβολλα αποτελέσματα. Γιατί έπρεπε δηλαδή να περιμένουμε έως σήμερα για να εφαρμοστεί αυτό το μέτρο και η ηλεκτρονική συνταγογράφηση να είναι ακόμα στα σπάργανα για τα πολυπαθούντα νοσοκομεία; Επίσης γιατί έπρεπε να περιμένουμε πάνω απο χρόνο για να αντιμετωπίσουμε ΔΕΚΟ όπως ο ΟΣΕ όταν και οι κυβερνητικοί παράγοντες γνώριζαν το πρόβλημα και η τρόικα το είχε αναδείξει απο την αρχή ως μείζον ζήτημα (η τελευταία υπόδειξη ήταν τον Ιούνιο του 2010); Τέλος η πλέον πιστοποιημένη αναποτελεσματικότητα των εξεταστικών επιτροπών, οι οποίες χρηματοδοτούνται απο τον προυπολογισμό της Βουλής και δεν καταλήγουν πουθενά είναι ένας φαύλος κύκλος. Χρήματα του δημοσίου ξοδεύονται, ανθρώπινες ώρες σπαταλούνται. Είδαμε κάτι για τη Siemens, για το Βατοπαίδι; Και άλλα πολλά...
Το μεγαλύτερο σφάλμα όμως είναι η ΠΑΝΤΕΛΗΣ έλλειψη αναπτυξιακής πολιτικής και διασταύρωσης γεγονότων απο τον Υπουργό Οικονομικών. Ο κ. Παπακωσταντίνου φαίνεται ότι δεν έχει αντιληφθεί τις συνέπειες της ανισόρροπης φορολογικής πολιτικής που μάταια προσπαθεί να εφαρμόσει. Πέρα απο το γεγονός της άγριας αφαίμαξης των μισθωτών και συνταξιούχων με το ΦΠΑ, η φορολογική πολιτική στα άμεσα κέρδη των επιχειρήσεων παραμένει απο τις υψηλότερες στον κόσμο. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν είναι καθόλου φιλική για τη δημιουργία επιχειρήσεων σύμφωνα με τη λίστα της Παγκόσμιας τράπεζας (109η απο 183 χώρες που εξετάστηκαν). Το πρόβλημα αυτό δεν δημιουργήθηκε βέβαια επι ΠΑΣΟΚ, αλλά η σημερινή κυβέρνηση οφείλει (και μπορεί) να αναδιαρθρώσει τη φορολογική της πολιτική για να βελτιώσει ραγδαία την κατάσταση. Στόχος είναι η τήρηση των όρων του μνημονίου. Για να επιτευχθούν όμως αυτοί οι όροι θα πρέπει να υπάρξει συνεχής ροή φορολογικών εσόδων στον κρατικό προυπολογισμό. Η αφαίμαξη του μισθωτού και του μέσου επιχειρηματία δεν θα διατηρήσει τα έσοδα, θα τα υποβαθμίσει. Αν δε δημιουργηθούν θέσεις εργασίας και επιχειρήσεις, δεν πρόκειται η Ελλάδα να βγει απο τον κύκλο του προβληματος. Προτείνω λοιπόν συγκεκριμένα πράγματα στον κ. Παπακωσταντίνου και στους λοιπούς υπουργούς:
1)Μείωση του βασικού φορολογικού συντελεστή φορολογίας των επιχείρησεων στο 10%. Η λογική αυτή μετατρέπει την Ελλάδα πιο ανταγωνιστική απο χώρες εντός της ΕΕ, όπως η Ιρλανδία σε θέματα φορολογίας και θα δώσει κίνητρα σε μεγάλες επιχειρήσεις να εγκατασταθούν στην Ελλάδα.
2)Για εταιρίες υψηλής τεχνολογίας/βιομηχανίες/τουρισμός που απασχολούν παραπάνω απο 500 άτομα και έχουν επενδύσει πάνω απο 120 εκατομμύρια ευρώ σε εγκαταστάσεις, ενιαίος φόρος στα κέρδη να ορίζεται το 7% (για κέρδη δραστηριοτήτων εντός Ελλάδας και Ευρωπαικής Ένωσης).
3)Για startups στους τομείς της Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών, Επιστημών Υγείας (βιοτεχνολογία, μοριακή ιατρική), μηδενική φορολογία για 5 έτη και μέγιστη αμοιβή ίδρυσης ΑΕ, ΕΠΕ το ποσό των 500 Ευρώ, με τις προυπόθεσεις ότι:
i)το 50% των εργαζομένων είναι κάτοχοι μεταπτυχιακής ή διδακτορικής ειδίκευσης σε αντικείμενα σχετικά με την δουλειά της εταιρίας και έχουν ηλικία έως 38 έτη.
ii))το 25% των εργαζομένων είναι ειδικευόμενοι φοιτητές ή άτομα χωρίς προηγούμενη εργασιακή εμπειρία και ηλικίας 23 έως 30 ετών.
4)Μείωση της φορολογίας εισοδήματος νέων 25 έως 30 ετών στο 15% , εφόσον αυτό βρίσκεται μεταξύ 18 και 24 χιλιάδων και στο 20% απο 24 έως 48 χιλιάδες ευρώ.
5)Διοικητική αυτονόμηση των Δημόσιων Πανεπιστημίων και νομοθετημένη σύνδεσή τους με βιομηχανία και διαχείρηση προγραμμάτων εκτός κυβέρνησης. Επίσης θεσμοθέτηση πτυχίων στην Αγγλική/Γαλλική γλώσσα για προσέλκυση αλλοδαπών σπουδαστών απο το Εξωτερικό με αμοιβή 1000 Ευρώ το χρόνο για θεωρητικά προπτυχιακά και 2500 Ευρών για προπτυχιακά πρακτικής κατεύθυνσης και μεταπτυχιακά/διδακτορικά διπλώματα.
6)Αδειοδότηση ιδιωτικών Πανεπιστημίων ώς κίνητρο για την αποτροπή της φυγής νέων σπουδαστών στο εξωτερικό με φορολόγηση κερδών στο 10%.
7)Αύξηση φορολογίας σε ποτά και τσιγάρα.
8) Κατάργηση της μονιμότητας για νέες προσλήψεις στο Δημόσιο. Αντί μόνιμης θέσης να υπάρχουν συμβάσεις 3 ετούς και 5ετούς διάρκειας, ανανεώσιμες ανάλογα με τις ανάγκες και την απόδοση των εργαζομένων.
Εάν το ΠΑΣΟΚ δεν προβεί σε πράξεις για να τονώσει την ανάπτυξη με μέτρα όπως τα παραπάνω, θα φτιάξει την ταφόπλακα της ελληνικής οικονομίας και των νέων στην Ελλάδα, γιατί απλούστατα δε θα υπάρχουν εισοδήματα και επιχειρήσεις για να φορολογήσει η κυβέρνηση.
Ίσως τα εισαγωγικά του τίτλου να προδιαθέτουν για το περιεχόμενο αυτού του άρθρου. 36 χρόνια απο την πτώση ενός μαύρου κάδρου της Ελληνικής ιστορίας και το ανέβασμα μιας εξίσου κακόγουστης εικόνας με μελανά και λαμπρά σημεία. Κάποιοι δίνουν το όνομα "μεταπολίτευση" σε αυτή τη δεύτερη εικόνα. Ο όρος είναι σωστός κατα το ήμισυ. Το "μετά" ταιριάζει γιατί μπορεί κανείς να του αποδώσει πολλές ερμηνείες, αυτή του "εκ των υστέρων", ή αλλιώς τη δευτερεύουσας σημασίας πολίτευση, με την οποία πολλοί στόχοι αφέθηκαν για αργότερα, πολύ αργότερα, έως σήμερα και ίσως για δεκαετίες ακόμα να περιμένουμε την επίτευξή τους. Για το δεύτερο όρο της σύνθετης λέξης "πολίτευση" , είμαι σκεπτικός. Ποτέ όμως δε θα τολμούσα να ονομάσω το σημερινό πολίτευμα "Δημοκρατία".
Με τη βοήθεια του YouTube, το οποίο τελικά αποτελεί τη συλλογική μνήμη όλης της ανθρωπότητας, ξετρύπωσα ορισμένα ντοκουμέντα, τα οποία καλό είναι κάποιος να παρακολουθήσει. Ορισμένα απο αυτά αντιπροσωπεύουν προσδοκίες, ενώ άλλα αποτελούν λαμπρά σημεία στην-κατα τα άλλα-μελανή εικόνα των 36 αυτών χρόνων, όχι γιατι έδωσαν λύσεις, αλλά διότι αποτελούν ένδειξη διορατικής σκέψης.
Το πρώτο ιστορικό ντοκουμέντο σχετίζεται με τις προσδοκίες της Ελλάδας για την ΕΟΚ, με τη δήλωση του Κωσταντίνου Καραμανλή στο παρακάτω βίντεο (22/12/1978).
Έλεγε ο Κ. Καραμανλής, ότι "η ένταξη της χώρας μας στην οικογένεια αυτή θα την απαλλάξει απο οποιεσδήποτε εξαρτήσεις, αφού θα την καταστήσει ισότιμη με τις μεγάλες Ευρωπαικές χώρες, με τις οποίες θα έχει ψήφο ισοδύναμη...Πιστεύω οτι ο λαός μας έχει την ικανότητα και οτι θα αντιμετωπίσει επιτυχώς την ιστορική αυτή πρόκριση που θα μας οδηγήσει σε καινούργιους δρόμους και θα μας ανοίξει καινούργιους ορίζοντες".
36 χρόνια μετά, φτάσαμε στο χείλος του γκρεμού της εξόδου. Γιατί εκεί μας έφερε ο "εκδημοκρατισμός" της διαφθοράς, που μετέτρεψε τους ορίζοντες της ΕΕ σε πακτωλό χρημάτων για τις τσέπες μερικών. Οι δε εξαρτήσεις μας είναι μεγαλύτερες απο ποτέ.
Όμως υπήρχαν άνθρωποι που είχαν τον εποικοδομητικό σκεπτικισμό. Ανατρίχιασα όταν άκουσα το παρακάτω ντοκουμέντο με τον Μάνο Χατζιδάκι να μιλάει στην αείμνηστη Μαρία Ρεζάν το 1984, όχι με νότες αλλά με λόγια σοφά και διαχρονικά:
Προς το τέλος (8'10") για τις αθλιότητες της δημόσιας διοίκησης που τον έκαναν έξαλλο, καταλήγοντας με το κλασσικό
"Είναι χρόνια η αρρώστια μας και θα υπάρξει για χρόνια. Δεν ξέρω τι είναι εκείνο που θα τα αλλάξει τα πράγματα και θα τα προχωρήσει."
Στο επόμενο βίντεο, σαν να ήξερε, μιλάει για την Ευρωπαική ενότητα λέγοντας (2'35"): "Η Ευρωπαική ενότητα τι νομίζετε οτι είναι; Θα γίνουμε μια επαρχία στην οποία θα μας διοικεί η Ευρώπη. Και θα χουμε μια ψευδαίσθηση οτι συνδιοικούμεθα στην Ευρώπη. Λοιπόν αυτή δεν είναι μια σκλαβία;" Και συνεχίζει γύρω στα 3'28¨: "Υπάρχει καμιά εγγύηση σωστής ανάπτυξης στον τόπο αυτό; Ποτέ!...Περι τουρκοκρατίας λοιπόν, ασφαλώς θα είναι μια μορφή της Ευρωπαικής μας θητείας, που βέβαια δε θα μπορέσουμε ποτέ να απαλλαγούμε ούτε να ελευθερωθούμε, διότι θα είναι επιλογή μας, διότι επι τουρκοκρατίας έγινε υποταγή μας. Αυτή είναι η διαφορά!"
36 χρόνια αργότερα, ψάχνουμε απεγνωσμένα τι είναι αυτό που θα προχωρήσει τα πράγματα. Αλλά όπως είπε και ο Μάνος ¨Ο τόπος προχωράει με τις εξαιρέσεις του.¨ Αυτές είναι η Δημοκρατία και όχι ο κανόνας.
