Η Ελλάδα που δεν μπήκε ποτε στην ΕΕ και η ΕΕ που δεν έγινε ποτέ ένωση

Δε θέλω να περιαυτολογήσω και να κάνω τον ξέρολα. Όμως αναφέρθηκα  στο μπλόγκ αυτό (23 Ιουλίου του 2010) στο τραγικά επίκαιρο ενδεχόμενο κηδεμονίας της χώρας με ένα ηχητικό ντοκουμέντο του Μ. Χατζιδάκι, που μίλαγε για μια Ευρωπαική επαρχεία (προς το τέλος του κειμένου). Ο αείμνηστος συνθέτης είχε πολύ δίκιο. Παρόλη τη σοφία του όμως δεν μίλησε για κάτι που κανένας δεν περίμενε, ούτε ο ίδιος ο Χ. Σμίτ, όταν με μια ράθυμη φράση του κατέδειξε το τεράστιο κενό της διοικητικής εξουσίας στην Ευρωπαική Ένωση.


Σήμερα, πέρα απο τα υπόλοιπα υπαρξιακά προβλήματα της Ελληνικής Κοινοβουλευτικής δραστηριότητας, το μεγαλύτερο ταμπού για τον Έλληνα Πρωθυπουργό είναι η παραδοχή της ανάγκης κηδεμονίας της χώρας. Όχι μόνο διότι αυτή αποτελεί την πλέον αδιαμφισβήτητη απόδειξη αποτυχίας των Ελληνικών οικονομικών επιτελείων απο τη δεκαετία του 1980 έως σήμερα, αλλά και γιατί εκλαμβάνεται ως απώλεια εθνικής κυριαρχίας, κάτι που συχνά αναμεταδίδεται απο τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

Η δική μου άποψη είναι ότι όταν τα πράγματα στενεύουν κάποιος πρέπει να είναι ψύχραιμος και πραγματιστής. Η ψυχραιμία συνιστά την αποφυγή κάθε είδους ακρότητας σε λόγια και έργα (απεργίες, καταστροφές περιουσιών, προπυλακισμούς βουλευτών αλλά και απο την άλλη μεριά 'Βενιζελικές' τακτικές διακοπής διαπραγμάτευσης με την τρόικα για το θεαθήναι).

Ο πραγματισμός συνιστά ότι ο Πρωθυπουργός πρέπει να παραδεχθεί δημόσια την ανάγκη Οικονομικής Κηδεμονίας. Όχι έτσι, άκριτα, αλλά υπο προυποθέσεις. Πρέπει ο Έλληνας Πρωθυπουργός και ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης να σταματήσουν τον κομματικό κλεφτοπόλεμο και να πείσουν την Ευρώπη (μαζί με άλλα στελέχη) για ενιαία οικονομική διαχείριση. Δεν νοείται οικονομική και νομισματική σύγκλιση με διαχειριστές δύο ταχυτήτων. Αυτά που λέει ο Ρεν περι μη θεσμικότητας κηδεμονίας μιας χώρας είναι αποτυχημένα παιχνίδια απόκρυψης της αλήθειας. Η αλήθεια είναι μοναδική και ορατή:

Ή απο κοινού συμφωνείτε να ενισχύσετε το EFSF, να κουρέψετε γενναία τα δάνεια του Νότου και να θέσετε τον έλεγχο στις Βρυξέλλες, ή κλείστε το μαγαζί και αφήστε μας να ζήσουμε τη ζωή μας (άν τολμάτε). Η δύναμη της Ένωσης, έστω και στην παρούσα προβληματική μορφή είναι ακόμα το ισχυρότερο διαπραγματευτικό χαρτί της Ελλάδας. Εαν οι Παπανδρέου και Σαμαράς δεν το παίξουν καλά τώρα, δε θα υπάρχει πολιτικό μέλλον για αυτούς και τις παρατάξεις τους. Ούτως η άλλως η Ελλάδα θα επιβιώσει. Το θέμα είναι εαν οι δυό τους θα είναι απάνω στο τρένο ή θα το κοιτάνε να φεύγει απο την πλατφόρμα του σταθμού.

 

H Kάισα Έκις Έκμαν για την Ελλάδα, το χρέος της την ΕΕ και το ΔΝΤ.

Το άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε απο την Κάισα Έκις Έκμαν (γνωστή δημοσιογράφο και συγγραφέα της Σουηδίας) στις 8 Αυγούστου 2011 στην έγκυρη σουηδική εφημερίδα Dagens Nyheter (Tα νέα της ημέρας) και περιγράφει την κατάσταση στην Ελλάδα αντικειμενικά, κόντρα στην κυρίαρχη προπαγάνδα των ευρωπαϊκών ΜΜΕ (και των σουηδικών ΜΜΕ δυστυχώς μεταξύ αυτών). Ευχαριστώ θερμά το φίλο και συνάδερφο Ιορδάνη Ακριτίδη για την αποστολή του και παραθέτω τη μετάφραση. ΓΜ

 

Η Ελλάδα βυθίζεται όλο και περισσότερο στην οικονομική κρίση. Η Κάισα Έκις Έκμαν επισκέφτηκε μια παρεξηγημένη χώρα με ένα διερρηγμένο κοινωνικό συμβόλαιο, όπου όλοι συμφωνούν μεταξύ τους. Πώς θα νιώθαμε αν όλα όσα μας ανήκαν πουλιόνταν για να ξεπληρώσουμε δάνεια από τα οποία δεν είδαμε ποτέ όφελος; Αν οι μισθοί μας μειώνονταν στο μισό και τα λεφτά πήγαιναν κατευθείαν σε ξένες τράπεζες;  Και αν εμείς, ενώ προετοιμαζόμασταν να ζήσουμε στο οριο διαβίωσης, ως επιστέγασμα όλων αποκαλούμασταν τεμπέληδες και κακομαθημένοι;  Αν κάποιος εξοικειωθεί με αυτή την κατάσταση, μπορεί να αποκτήσει μια ιδέα πώς είναι να είσαι Έλληνας αυτή τη στιγμή.

Έχω μόλις επιστρέψει από την Ελλάδα. Σε μία χώρα που βρίσκεται σε κρίση επικρατεί μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα.  Μια καχεξία και απελπισία, αναμεμιγμένη με την πολιτική αφύπνιση που ακολουθεί μεγάλα γεγονότα και προκαλεί ευφορία.  Ξαφνικά, οι χαμηλοί μισθοί και η δυσκολία πληρωμής των λογαριασμών, από ατομικό πρόβλημα του καθενός, απέκτησαν κοινό πολιτικό περιεχόμενο.  Ορισμένοι σκέφτονται να μεταναστεύσουν.  Άλλοι να ρίξουν την κυβέρνηση.

Μια αναγκαία αντιασφυξιογόνα μάσκα κρέμεται σε πολλά σπίτια, ως ανάμνηση των διαδηλώσεων των 28 και 29 Ιούνη, οπότε το κοινοβούλιο υπερψήφισε το πακέτο στήριξης προς την Ελλάδα. Δεν νομίζω ότι έχω βρεθεί παλιότερα σε χώρα όπου όλοι μα όλοι που συνάντησα να συμφωνούν.  Είναι όλοι αγανακτισμένοι με το ευρώ, με τη Γερμανία, με την κυβέρνησή τους και με τους εαυτούς τους που την ψήφισαν.  Ύστερα από μια βδομάδα στην Αθήνα, μπορώ να πω ότι αν ήμουν Ελληνίδα, θα ήμουν κι εγώ αγανακτισμένη.

Αυτά που μαθαίνουμε για την Ελλάδα από τις σουηδικές εφημερίδες είναι πάνω κάτω ότι οι Έλληνες δουλεύουν πολύ λίγο και αμείβονται πολύ καλά. Ο υπουργός Οικονομικών της χώρας μας, Άντρες Μπόρι, έχει δηλώσει ότι «οι Έλληνες βγαίνουν στη Σύνταξη στα 40». Στο άρθρο «Ερωτήσεις και Απαντήσεις για την Ελλάδα» της 17/6 στην Dagens Nyheter γραφόταν ότι οι μισθοί στην Ελλάδα έχουν αυξηθεί κατακόρυφα».  Η καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ έκανε έκκληση στους Έλληνες να δουλεύουν περισσότερο και να μην κάνουν τόσο πολύ καιρό διακοπές.  Όλα αυτά καρυκευμένα με τη συνηθισμένη μπούρδα περί ενός τεράστιου και μη αποτελεσματικού κράτους.  Τώρα θα αναλάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση και θα τους δανείσει ακόμα περισσότερα χρήματα, αυτό θα μπορούσε να βάλει σε μια τάξη τα πράγματα, άρα γιατί διαμαρτύρονται;  

Τι τραγικός αχταρμάς παραπληροφόρησης!  Και τι τραγική έλλειψη αλληλεγγύης προς μία χώρα που οφείλουμε τώρα να υποστηρίξουμε!  Οι Έλληνες εργάζονται τις περισσότερες ώρες στην Ευρώπη - 42 ώρες τη βδομάδα σύμφωνα με τη Eurostat, την στατιστική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Το μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα είναι 803 ευρώ. Το πραγματικό όριο ηλικίας δεν είναι τα 40 χρόνια, όπως ισχυρίζεται ο Άντερς Μπόρι, αλλά τα 61,4. Πρόκειται δηλαδή για έναν από τους πιο σκληρά εργαζόμενους και ταυτόχρονα πιο χαμηλά αμειβόμενους λαούς της Ευρώπης.  Όμως έχουν μια χώρα που εξαρτάται από τον τουρισμό και όχι από κάποια αμιγώς δικιά της μεγάλη παραγωγή. Και μια χώρα με ένα διερρηγμένο κοινωνικό συμβόλαιο. Όπου ο κόσμος δεν εμπιστεύεται το κράτος ενώ το κράτος δεν παρέχει στους πολίτες του ούτε τις βασικές κοινωνικές υπηρεσίες.  Και το οποίο, ως επιστέγασμα όλων, βρίσκεται στη θηλιά του ευρώ.

Κάθε εθνικό νόμισμα μπορεί να παρομοιαστεί με ενα ρούχο.  Κάθε χώρα φορούσε μέχρι πρότινος το ρούχο που της ταίριαζε.  Μπορούσε να το στενέψει και να το φαρδύνει αν ήταν ανάγκη.  Για παράδειγμα, μπορούσε να υποτιμήσει το νόμισμά της σε περίοδο κρίσης, ή να αυξομειώνει τα επιτόκια ανάλογα με τι ανάγκες της.  Όταν όμως εισήχθη το ευρώ, όλες οι χώρες έπρεπε ξαφνικά να φορέσουν τα ίδια ρούχα.  Μόνο που τα μέτρα των ρούχων πάρθηκαν για να ταιριάζουν σε ορισμένες μόνο χώρες - όπως τη Γερμανία και τη Γαλλία.  Για άλλες χώρες, όπως η Ελλάδα, το εν λόγω κουστούμι δεν ταίριαζε.

Η Ελλάδα κυβερνάται για δεκαετίες από δύο «δυναστείες» - τη συντηρητική Νέα Δημοκρατία και το σοσιαλδημοκρατικό ΠΑΣΟΚ, με δύο οικογένειες στην κορυφή, μία στο κάθε κόμμα.  Και οι δύο κυβερνήσεις έχουν πάρει μεγάλα δάνεια, αλλά λίγοι ξέρουν τι δρόμο πήραν τα χρήματα των δανείων.  Πολλά από αυτά έχουν εξαφανιστεί στη διαφθορά και σε σκοτεινά συμβόλαια. Λέγεται ότι η κατασκευή ενός δρόμου στην Ελλάδα κοστίζει πολύ περισσότερο απ' ότι στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς παρεμβάλλονται πάρα πολλοί μεσάζοντες. Ο λαός δεν θέλει να πληρώνει φόρους μιας και δεν παίρνει τίποτα ως ανταπόδοση από το κράτος.  Ένα μεγάλο μέρος των φορολογικών εσόδων πηγαίνει στη στήριξη μιας κρατικής γραφειοκρατίας που υπάρχει για να εξυπηρετεί μόνο τον εαυτό της.  

Ταυτόχρονα οι βασικές κοινωνικές υπηρεσίες αποτελούν πονεμένη ιστορία για τον κόσμο. Ένας ασθενής πρέπει να πληρώσει φακελάκι στο γιατρό για να τον φροντίσει, ενώ οι Έλληνες μαθητές χρειάζονται ιδιαίτερα μαθήματα για να ανταποκριθούν στις σχολικές εξετάσεις.  Και μέσα σ' όλα αυτά, ήρθε η οικονομική κρίση το 2008.  Η Ελλάδα, η οικονομία της οποίας εξαρτάται από τον τουρισμό, επλήγη ακόμα πιο σκληρά.

Υπό άλλες συνθήκες, η κυβέρνηση θα μπορούσε να υποτιμήσει το εθνικό νόμισμα για βγει η χώρα από την κρίση.  Όμως μετά την εισαγωγή του ευρώ, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο.  Η Ελλάδα περιορίζεται από το κουστούμι της το οποίο δεν μπορεί να βγάλει.  Κι έτσι το κουστούμι καταστρέφεται - μόνο που αυτό δεν επιτρέπεται να συμβεί, καθώς το ίδιο φοράνε και οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Είναι προτιμότερο λοιπόν να πετσοκοφτεί αυτός που το φοράει. Αυτό ονομάζεται «εσωτερική υποτίμηση» και σημαίνει απλά ότι αντί να υποτιμηθεί η αξία του νομίσματος περικόπτεται το εισόδημα του λαού.  Κατ' απαίτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, οι Έλληνες κρατικοί γραφειοκράτες εβαλαν σε εφαρμογή ένα σχέδιο.  Οι μισθοί θα συμπιεστούν και μεγάλα τμήματα γης θα ιδιωτικοποιηθούν.  Παραλίες, αεροδρόμια, εθνικές οδοί και κατά το ήμισυ όλες οι δημόσιες επιχειρήσεις θα ξεπουληθούν.

Στην πλατεία Συντάγματος κυκλοφορεί μια φήμη ότι η Ακρόπολη θα εξαγοραστεί από μια γερμανική εταιρεία.  Έμενα στο σπίτι κάποιων νέων που ανήκουν στη «γενιά των 700 ευρώ». Σύντομα θα μεταμορφωθούν στη «γενιά των 500 ευρώ».  Είναι στην ηλικία μου - 30 χρονών και πάνω - όχι τόσο νέοι τελικά, όμως νιώθουν πιο νέοι απ' ότι είναι καθώς ακόμα αναρωτιούνται τι θα κάνουν στο μέλλον.  Κανείς τους δεν έχει παιδιά.  Το να κάνουν παιδιά είναι κάτι αδιανόητο γι' αυτούς.  Είναι μορφωμένοι, έχουν πολλά χρόνια πανεπιστημιακών σπουδών στο ενεργητικό τους, όμως  δουλεύουν ευκαιριακά ως διακοσμητές γάμων.  Ο ασφαλέστερος τρόπος να βρουν μια σταθερή δουλειά ήταν παλιότερα δια μέσου του κράτους, όμως αυτό πρόκειται τώρα να αλλάξει.  Η κατάσταση αυτή δεν είναι εντελώς άγνωστη.  Το ίδιο ισχύει για τη γενιά μας σε όλη την Ευρώπη.  Μόνο που στην Ελλάδα συμπιέζονται επιπλέον οι μισθοί μέχρι το κατώτερο όριο, με πρόσχημα την κρίση.

Στην πλατεία Συντάγματος διοργανώνεται κάθε απόγευμα συνέλευση.  Όταν βρέθηκα εκεί στα μέσα του Ιούλη, ο αρχικός ενθουσιασμός είχε κάπως υποχωρήσει.  Οι συμμετέχοντες δεν ήταν πια χιλιάδες, παρά εκατοντάδες.  Ο καθένας μπορούσε να πάρει το λόγο και να μιλήσει ενώ τα θέματα ήταν διάφορα: από προτάσεις για γενική απεργία μέχρι εκκλήσεις να μην κλέβονται αντικείμενα από τους συγκεντρωμένους στην πλατεία.  Ορισμένες ελληνικές λέξεις στριφογυρίζουν επίμονα στο μυαλό μου.  Μία από αυτές είναι ο «Ισημερινός», που σημαίνει Εκουαδόρ.  Ο πρόεδρος του Εκουαδόρ, Ραφαέλ Κορέα, ήταν ένας μεγάλος ήρωας για την πλατεία.  Τρεις στους τέσσερις Έλληνες επιθυμούν η Ελλάδα να ακολουθήσει το παράδειγμα του Εκουαδόρ και της Αργεντινής: να κηρύξει στάση πληρωμών του χρέους.  Ένας στους τέσσερις θέλει να φύγει η χώρα από το ευρώ.  Αυτό που πρέπει να καταλάβει κανείς είναι ότι οι Έλληνες δεν είναι εξοργισμένοι με ένα αναγκαίο κακό - παρά με ένα μη αναγκαίο κακό.

Το πακέτο στήριξης που δόθηκε στην Ελλάδα δεν επιλύει την κρίση, παρά αναγκάζει τη χώρα να βυθιστεί βαθύτερα σ' αυτήν.  Αντί να γίνουν επενδύσεις στην ύπαιθρο, να φτιαχτεί κάποια παραγωγή που να μην βασίζεται στον τουρισμό, να χτιστεί κράτος πρόνοιας και να γεμίσει ο λαός αισιοδοξία, περικόπτονται τα εισοδήματα του κόσμου.

Το ΔΝΤ, διαβόητο για τις πολιτικές λεηλασίας του στον τρίτο κόσμο, τα μάζεψε και έφυγε από τη Λατινική Αμερική.  Τώρα κατασπαράσσει τα άκρα της Ευρώπης.  Θα το αφήσουμε αυτό να συμβεί;
 

Lessons from the Oslo incident

I have lived in Oslo for 9 years now and having not experienced something like that before closely (like most Norwegians), I must admit I am quite shocked. The picture above summarizes the human tragedy, which is worth a thousand words. Whilst every human being with reasoning ability and sanity mourns for the tragedy, the media pointlessly try to find who is really behind the attack. Does it really make a difference if the killer(s) are from nation A or B, or support the extreme view X and Y? Lives are lost anyway.


If there is a lesson to be taught out of whatever comes out of investigating this is that lunacy driving by fanaticism has no national, religious or social borders. I realized that as I watched this morning a mother on a bike accompanied her small daughter (also on a bike), wondering freely on the streets of Blindern, a few Kilometers away from the terror scene. Because that is the real value of Norway. It's not its Oil Ministry or Oil Fund, not the Government, not the buildings and shops. It is the people and their open way of leaving. And I am afraid the lunatic(s) targeted the right place.


When the Prime Minister said that he cannot predict how this would change the Norwegian society, he was careful, answering along the lines of the fact that nobody can be a prophet, quite reasonable to understand. However, I hope that Norway would not become a "police state". This is the only worthy privilege that one distinctively gets by living in Oslo. If that is lost, forget the oil fund, all the money in the world and more importantly all the people that are not with us who really worked to preserve it!