Search This Blog

Showing posts with label Greek economy. Show all posts
Showing posts with label Greek economy. Show all posts

Sunday, February 1, 2015

Why Europe will listen to Greece and the European South


 

As of the 26th of January 2015, Greece has elected a new Government,  which seems to strike a cord with the very heart of the European administration. Many were quick to point out that the new Greek Government is an anti-European one and came into power due to the fact that Greeks voted with a sentiment of anger. This may be true for a good portion of its voters, who felt betrayed by the two older traditional political parties (New Democracy and PASOK). However, there is a certain truth behind the reason Greek voters selected SYRIZA and that has nothing to do with sentiments against Europe. It has to do simply with the fact that Europe has mistreated Greece and many Greek people felt abandoned, been unable to make a living and look after their families.

As the Greek Government vows to re-negotiate the Greek debt on a European basis inside Europe, many key European politicians dismiss this need and refuse to listen to the Greek case, despite a wider European sentiment against the European policies that dictate austerity. In this article, I will prove why the reaction of the European administration is the wrong one. I shall present numbers that show why the Greek debt is not the problem of Europe. Europe faces an existential crisis and is currently unable to convince its member states about the sustainability of the collective European debt. Greece has of course been a problematic country, with systemic corruption and tax evasion. However, the worsening of the financial indicators in Greece and other problematic Eurozone members has very little to do with these factors and can be attributed more to the application of widespread austerity practices. These practices deprive the European South of vital abilities to restructure and develop their economies. This situation is not sustainable and its solution is not related on whether Greece remains or exits the Eurozone.

For the record, I claim no political affiliation or financial interest in the way I express my opinions. I would like to remain objective, and I welcome your comments.

The Greek Debt and its comparison to other Eurozone member debts

The Greek debt is best understood in comparison to other 'problematic' European countries. Throughout the article, I use the term 'problematic' to refer to Eurozone member states that have seen substantial worsening of their financial indicators. This worsening is of course due to the over application of austerity policies, which had the completely opposite effect than the intended one.  I used the Google public data platform to fetch relevant data from Eurostat and the World Bank, in order to increase the verification of these results. 

  
Graph 1: Government debt as percent of GDP - Source Eurostat

Graph 1 shows clearly that Greece has the highest Government debt as percent of GDP. However, Graph 1 also indicates two easily verifiable facts.

The first fact is that the problem is worsening not only for Greece, but for all other countries since the beginning of the Eurocrisis (starting from 2008). Despite the austerity measures suggested by the Troika 'experts',  Spain, Italy and Portugal see their GDP debt ratios increase consistently and substantially, a sign of their worsening economies. In addition, other members of the Eurozone that are not displayed in Graph 1, have also seen notable increases of the debt/GDP ratio. A few notable examples include Ireland whose ratio jumped from 44.2% in 2008 to 124.2% in 2013 and Belgium that went from 89.2% (2008) to 102.4% in 2013. All of these countries have seen austerity measures decided by the Troika or various national governments imposing a policy dictated by Brussels.

For Greece in particular, one should note two key dates. The year 2001, when Greece started using the Euro and the year 2008, when Greece started entering the spiral of the financial crisis. Systemic corruption and tax evasion in Greece were present before these dates. However, the severe worsening of the financial indicators occurred after the year 2008 and spiraled out of control after the application of the Troika policies. A classic example of the application of too much medicine on a patient that needed it, but not in that quantity.

What did the austerity measures do for the national economies of these countries?  To answer this question, we have to come to the second fact that reveals the complete picture of what happened to Greece and to some extent the rest of the problematic European economies. Graph 1 displays a clear economic deterioration, but what exactly has caused that deterioration. There are a lot of opinions about the South of Europe tied to stereotypes of lazy people, corrupt politicians. I dismiss these theories, because lazy people exist all over the world. Corruption is systemic in many South European countries. However, corruption itself is not enough to cause this type of economic deterioration. The answer lies in what happened to the GDP of these countries for the same period of time, as displayed in Graph 2 below.

  
Graph 2: GDP reduction for the lossy Eurozone economies- Source World Bank

Graph 2 shows the notable GDP reduction in various Eurozone countries. There is an important detail that is not easily shown in Graph 2. Starting in 2008, the Greek GDP went from 350 Billion Euros to 242 Billion Euros in 2013. In five years, 30% of the GDP disappeared from the pockets of the Greek citizens. We have rarely seen such a rapid GDP reduction in the global financial history, which displays clearly the weight Greek citizens had to lift on their shoulders, as a result of the austerity. In comparison, Ireland, Portugal, Spain and Italy lost approximately 8%, 10%, 10.4% and 5% of their GDP respectively, during the same period of time. 

The ostricism of the Troika and Brussels has to do with the fact that everybody is talking about Greece, like it is the largest problem of Europe. I am afraid this is a very flawed attitude. Brussels (and Germany in particular) hide their head in the sand and avoid to see the wider picture, which consists of the the actual number of Euros owed by each one of these countries. The next graph indicates the actual amount of Euros owed by each of the problem countries, because not everyone can actually appreciate the effect of the GDP debt ratio in a common currency (unless of course you are an economist).


Graph 3: General government debt in Euros - Source Eurostat

Graph 3 shows clearly that Greece is not really the factor that could derail the Eurozone train. Italy and Spain owe collectively more than 3 Trillion Euros, a staggering amount of money that cannot be absorbed by any corrective measures. These 3 Trillion Euros exclude the extra 2 Trillion Euros of France, a large part of the European economy that is also start becoming problematic.  

Let's assume that Europe does not find an agreement with the SYRIZA government and develops the legal/procedural framework to oust Greece from the EU, in order to demonstrate what happens to the bad boys that do not keep their promises. It is true that Europe can today catch the 250 billion Euro bullet owed by Greece. However, Europe will be fooling itself. Because although it may absorb the shock waves of the comparatively small Greek debt, it will not be able to absorb the trillions of Euros owed by the rest of the stagnant national economies of the Eurozone. The reasons are simple and evident.

Graph 4: Eurozone Unemployment rate - Source Eurostat

First of all, despite a buffer of 1.1 Trillion Euros that the ECB can dedicate to kickstart the economies, Europe does not have policies, mechanisms and a clear plan to make that kind of money work, because the North and South are divided in theory, practice and culture. For more than seven years now, Eurozone officials have failed to tackle vital issues such as the unemployment issue (Graph 4), more evident in the European South. The lack of developmental capital and vision to help the  South retain young people in Greece, Spain, Italy and Portugal has led to massive migration of the productive workforce to Germany, the UK, the Scandinavia and even outside the European continent. How these countries can build a tax base to fund functioning states is a good question. As far as I know, nobody has built successful tax systems out of pensioners, students and people who have partial or no employment at all. 

As the elections in Spain are nearing and the size of the Spanish debt is much higher than the Greek one, I am sure that these data can convince even the greatest hardliners in Europe to listen to the Greek case. I am certain that the voice of reasoning in Europe will win. Greece, even battered, will eventually exist with or without the Euro (my preference is within the Euro). I am not sure that the Euro will exist without a change of policy. Greek citizens have already lost a lot (some have nothing to loose any more) and Europe should listen very carefully this time.






Saturday, July 14, 2012

Το τίμημα της οικονομικής Γερμανικής επιτυχίας



Σημείωση μετάφρασης:Το παρόν αποτελεί μετάφραση του κύριου άρθρου με τίτλο "Lavtløne og fattige betaler regninge" (Οι χαμηλόμισθοι και οι φτωχοί πληρώνουν το λογαριασμό) της Νορβηγίδας δημοσιογράφου Ingrid Brekke. Στο εξώφυλλο απεικονίζεται ο τίτλος "Må betale for Tysklands suksess" ("Η επιτυχία της Γερμανίας πληρώνεται"). Δημοσιεύθηκε στην έγκριτη Νορβηγική εφημερίδα Aftenposten στις 11 Ιουνίου του 2012 (σελίδες 17-19).

Το άρθρο περιγράφει με ακρίβεια τη σκοτεινή πλευρά της Γερμανικής οικονομικής μηχανής και τα βιώματα ενός Γερμανού δημοσιογράφου που έζησε απο πρώτο χέρι συνθήκες εργασίας σκλαβιάς μέσα στη Γερμανία.  Η μετάφραση είναι δική μου, τα σχόλια δικά σας.

---

Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ

Η μεγαλύτερη και πιο ισχυρή χώρα της Ευρώπης έχει στα χέρια της την περαιτέρω ανάπτυξη της ηπείρου. Λίγες δεκαετίες νωρίτερα, η Γερμανία ήταν ο ασθενής της Ευρώπης. Όλοι τότε τη θαύμασαν για τα μέτρα που πήρε για να τονώσει την οικονομία της και να μειώσει την ανεργία. Σήμερα, η Γερμανία δίνει την ίδια συνταγή για την κρίση της Ευρωζώνης: περικοπές δαπανών και σφύξιμο στη ζώνη.

Όμως η Γερμανική επιτυχία έχει μια σκοτεινή πλευρά ιδιαίτερα απογοητευτική για τους αριστερούς της Ευρώπης. Τα μέτρα για την επαναφορά των χωρών της Ευρωζώνης σε τάξη έρχονται κυρίως απο τον πάτο της σκάλας. Οι μισθωτοί δεν είδαν μόνο σημαντικές μειώσεις του πραγματικού τους εισοδήματος απο το 2000 και μετά, αλλά (είδαν) και το ποσοστό των χαμηλόμισθων να αυξάνεται. Ταυτόχρονα οι πλούσιοι αυξάνονται. Τον περασμένο χρόνο, η Γερμανία είχε για πρώτη φορά πάνω απο εκατό δισεκατομμυριούχους (σε Ευρώ).

Προς τα τέλη της δεκαετίας του 90, καταγράφεται μια αυξανόμενη πόλωση στο Γερμανικό εισόδημα, σύμφωνα με τα λεγόμενα του ερευνητή Markus Grabka του Γερμανικού Ινστιτούτου Οικονομικής Έρευνας (DIW) στη Der Spiegel. "Σχεδόν αποκλειστικά" οι πλούσιοι κέρδισαν απο την οικονομική ανάπτυξη των τελευταίων χρόνων. Και συνεχίζει: "Η τάση αυτή πιθανότατα θα συνεχιστεί".

Οι Γερμανικοί μισθοί είναι μερικές φορές τόσο χαμηλοί που οι άνθρωποι δεν μπορούν να ζήσουν απο τη δουλειά τους, παρόλο που πολλοί απο αυτούς δουλεύουν παραπάνω απο 50 ώρες την εβδομάδα.

Ο δημοσιογράφος Günter Wallraff έρχεται με νέες αποκαλύψεις των συμβάσεων εργασίας σκλάβων και τις σκληρές συνθήκες του πάτου της εισοδηματικής σκάλας στη γερμανική κοινωνία.


ΟΙ ΧΑΜΗΛΟΜΙΣΘΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΦΤΩΧΟΙ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΤΟ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ

Ο Άντι Φίσερ είναι 28 χρονών και πιάνει δουλειά κάθε μέρα στις 5 το πρωί. Ξεκινάει τότε να φορτώσει τα πακέτα στο φορτηγάκι διανομών, 230 τον αριθμό (μερικά απο αυτά έχουν βάρος μέχρι και 50 κιλά). 130 στάσεις ξεφορτώματος χωρίς διάλειμμα. Κατα τις 7 το βράδι, τελειώνει απο τη δουλειά του.

Για αυτές τις 14 ώρες καθημερινής εργασίας, πέντε μέρες τη βδομάδα, ο Φίσερ βγάζει το μήνα 10000 Νορβηγικές κορώνες (1340 Ευρώ), μεικτά.

Αυτή είναι η καθημερινή ζωή για πολλούς στην πλούσια Γερμανία. O Άντι Φίσερ είναι ένα απο τα χαρακτηριστικά παραδείγματα που αναφέρονται στο πρόσφατο ντοκυμαντέρ του παγκοσμίου φήμης δημοσιογράφου Günter Wallraff. Προσποιούμενος τον απλό εργάτη, ο Wallraff δούλεψε για πολλούς μήνες για την εταιρεία GLS, ιδιοκτησίας της Βρετανικής Royal Mail (Βασιλικό Ταχυδρομείο).


ΤΟ ΚΑΤΡΑΚΥΛΙΣΜΑ ΤΩΝ ΜΙΣΘΩΝ

  • Ως χαμηλόμισθοι υπολογίζονται αυτοί που κερδίζουν λιγότερο απο το 60% του μέσου μισθού. Το 2010, αυτό σημαίνει ωριαία μεικτή αποζημίωση κάτω των 9.5 Ευρώ την ώρα.  
  • Πρόσφατη έρευνα δείχνει οτι 25% των χαμηλόμισθων δουλεύουν τουλάχιστον 50 ώρες την εβδομάδα.
  • Το 22% των Γερμανών εργαζομένων είναι χαμηλόμισθοι. Το αντίστοιχο ποσοστό στα μέσα της δεκαετίας του 90 ήταν 15%.

Η Γερμανία είναι τώρα η πιο σταθερή οικονομία της Ευρώπης. Απαλλάχθηκε απο μια τεράστια ανεργία μέσω σκληρών μεταρρυθμίσεων απο το Σοσιαλδημοκράτη Καγκελάριο Γκέρχαρντ Σρέντερ στο πρώτο εξάμηνο του 2000.

Περιορισμοί στον τομέα των συντάξεων, των επιδομάτων  ανεργίας και κοινωνικής πρόνοιας πήγαιναν χέρι-χέρι με αποτελεσματικά μέτρα «Kurzarbeit», όπως η εισαγωγή μικρότερης εργασιακής μέρας στη βιομηχανία για να δημιουργήσουν ευελιξία και να αποτρέψουν τις απολύσεις. Οι Γερμανοί εργαζόμενοι είδαν το μισθό τους να μειώνεται κατα 5% σε σχέση με το έτος 2000.


Υπήρξε επίσης και μια αποδοχή μιας τακτικής που θέλει τους μισθωτούς να πληρώνονται τόσο χαμηλά που να μην μπορούν να επιζήσουν ακόμα και με μια δουλειά πλήρους απασχόλησης και έφτιαξαν ένα σύστημα για κοινωνική βοήθεια ώστε να αντιμετωπίσουν τους χαμηλόμισθους. Και αυτά τα επείγοντα μέτρα κοινωνικής βοήθειας τείνουν να γίνουν μόνιμα. 'Ετσι παρόλη την μείωση της ανεργίας (βρίσκεται τώρα γύρω στο 7 τοις εκατό, η χαμηλότερη των τελευταίων 20 ετών), τα επίπεδα φτώχειας δεν έχουν μεταβληθεί, σύμφωνα με σχετική έρευνα της εφημερίδας Die Welt. Και αυτό γιατί οι περισσότερες νέες θέσεις εργασίας δημιουργούνται με χαμηλούς μισθούς, στους τομείς παροχής υπηρεσιών και σε κάποιους τομείς υπηρεσιών υγείας.

12 εκατομμύρια Γερμανοί ζουν κάτω απο το φόβο να αγγίξουν τα όρια της φτώχειας, μια κατάσταση που πολλοί φοβούνται οτι θα αρχίζει να σχετίζεται και με συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες, όπως για παράδειγμα οι φοιτητές. Ιδιαίτερη ανησυχητική είναι η κατάσταση στην Ruhr, όπου το ποσοστό φτώχειας σε πολλές πόλεις έχει ξεπεράσει το 20%.


Η Διαθνής Οργάνωση Εργασίας (ILO) πιστεύει ότι η Γερμανική πολιτική των χαμηλών μισθών έχει συμβάλλει στη διαμόρφωση της κρίσης της Ευρωζώνης.
Οι Γερμανικοί μισθοί ήταν τόσο χαμηλοί σε σημείο που άλλες χώρες της Ευρωζώνης ήταν αδύνατο να τους συναγωνιστούν. Η Γερμανία έχει εισάγει πολύ λίγα απο άλλες χώρες της Ευρωζώνης, ενώ αντίθετα έχει εξάγει πάρα πολλά σε αυτές. Για αυτούς τους λόγους ο ILO πιστεύει ότι ένα τέλος της πολιτικής χαμηλών μισθών θα έχει θετική επίπτωση στην εκτόνωση της κρίσης στην ευρωζώνη.




ΚΑΤΩΤΑΤΟΣ ΜΙΣΘΟΣ


Έστω και αν η συντηρητική καγκελάριος 'Ανγκελα Μέρκελ και το κόμμα της το CDU προσπαθούν τώρα να εισάγουν κατώτατους μισθούς, η πολιτική πίεση για πραγματικές αλλαγές είναι χαμηλή. Με τα μάτια των Νορβηγών, η έλλειψη κοινωνικής αλληλλεγύης προς στους χαμηλόμισθους είναι εκπληκτική. Η έλλειψη αυτή δικαιολογείται μερικώς απο το γεγονός οτι οι σοσιαλδημοκράτες και οι συνδικαλιστές συμμετείχαν στην καθιέρωση της χαμηλής οροφής των μισθών, η οποία οδήγησε στο βύθισμα της ανεργίας.  


Η εφημερίδα Süddeutsche επεσήμανε πρόσφατα ότι η εμμονή της Γερμανίας να συνταγολογεί το φάρμακο κατα της κρίσης της Ευρωζώνης δεν λαμβάνει υπόψη ότι στη Γερμανία υπάρχει μια τεράστια μεσαία τάξη, δηλαδή καινοτόμες μικρές και μεσαίου μεγέθους επιχειρήσεις, οι οποίες σκέφτονται μακροπρόθεσμα και είναι υπεύθυνες για ένα μεγάλο μέρος των εξαγωγών. Μια τέτοια μεσαία τάξη δεν υπάρχει στις χώρες που βρίσκονται σε κρίση στον Ευρωπαικό Νότο, και επομένως η συνταγή δε θα είναι επιτυχημένη.


ΑΟΡΑΤΟΙ

Ο Wallraff γράφει οτι φοβόνταν οτι θα αποκαλύπτονταν η πραγματική ταυτότητά του αλλά γρήγορα ανακάλυψε ότι η θέση του περιβάλλονταν απο έναν αόρατο μανδύα. Οι άνθρωποι στις χαμηλόμισθες θέσεις που συμμετέχουν σε όλες τις πτυχές της καθημερινής ζωής, είναι πολύ κουρασμένοι και δεν έχουν ούτε χρόνο ούτε χρήματα (για να είναι ορατοί). Αυτοί που κάθε μέρα ενοχλούν με το να παρκάρουν δίπλα στις θέσεις ποδηλάτων και αφήνουν πακέτα σε τυχαίους γειτονές μας, γράφει ο Wallraff εξηγώντας στο ρεπορτάζ του πλήρως τις συνθήκες εργασίας τους.

Ταυτόχρονα με την δημοσίευση του ρεπορτάζ του, ο Wallraff καλέσθηκε ως μάρτυρας σε δίκη για την οποία νωρίτερα είχε αποκαλύψει απαίσιες συνθήκες εργασίας σε έναν φούρνο. Οι εργαζόμενοι εκεί δούλευαν ασταμάτητα, και δεν είχαν δικαίωμα να σταματήσουν την παραγωγή ακόμα και αν το αίμα τους έπεφτε πάνω στα κουλούρια.



Wednesday, September 21, 2011

H Kάισα Έκις Έκμαν για την Ελλάδα, το χρέος της την ΕΕ και το ΔΝΤ.



Το άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε απο την Κάισα Έκις Έκμαν (γνωστή δημοσιογράφο και συγγραφέα της Σουηδίας) στις 8 Αυγούστου 2011 στην έγκυρη σουηδική εφημερίδα Dagens Nyheter (Tα νέα της ημέρας) και περιγράφει την κατάσταση στην Ελλάδα αντικειμενικά, κόντρα στην κυρίαρχη προπαγάνδα των ευρωπαϊκών ΜΜΕ (και των σουηδικών ΜΜΕ δυστυχώς μεταξύ αυτών). Ευχαριστώ θερμά το φίλο και συνάδερφο Ιορδάνη Ακριτίδη για την αποστολή του και παραθέτω τη μετάφραση. ΓΜ
 

Η Ελλάδα βυθίζεται όλο και περισσότερο στην οικονομική κρίση. Η Κάισα Έκις Έκμαν επισκέφτηκε μια παρεξηγημένη χώρα με ένα διερρηγμένο κοινωνικό συμβόλαιο, όπου όλοι συμφωνούν μεταξύ τους. Πώς θα νιώθαμε αν όλα όσα μας ανήκαν πουλιόνταν για να ξεπληρώσουμε δάνεια από τα οποία δεν είδαμε ποτέ όφελος; Αν οι μισθοί μας μειώνονταν στο μισό και τα λεφτά πήγαιναν κατευθείαν σε ξένες τράπεζες;  Και αν εμείς, ενώ προετοιμαζόμασταν να ζήσουμε στο οριο διαβίωσης, ως επιστέγασμα όλων αποκαλούμασταν τεμπέληδες και κακομαθημένοι;  Αν κάποιος εξοικειωθεί με αυτή την κατάσταση, μπορεί να αποκτήσει μια ιδέα πώς είναι να είσαι Έλληνας αυτή τη στιγμή.

Έχω μόλις επιστρέψει από την Ελλάδα. Σε μία χώρα που βρίσκεται σε κρίση επικρατεί μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα.  Μια καχεξία και απελπισία, αναμεμιγμένη με την πολιτική αφύπνιση που ακολουθεί μεγάλα γεγονότα και προκαλεί ευφορία.  Ξαφνικά, οι χαμηλοί μισθοί και η δυσκολία πληρωμής των λογαριασμών, από ατομικό πρόβλημα του καθενός, απέκτησαν κοινό πολιτικό περιεχόμενο.  Ορισμένοι σκέφτονται να μεταναστεύσουν.  Άλλοι να ρίξουν την κυβέρνηση.

Μια αναγκαία αντιασφυξιογόνα μάσκα κρέμεται σε πολλά σπίτια, ως ανάμνηση των διαδηλώσεων των 28 και 29 Ιούνη, οπότε το κοινοβούλιο υπερψήφισε το πακέτο στήριξης προς την Ελλάδα. Δεν νομίζω ότι έχω βρεθεί παλιότερα σε χώρα όπου όλοι μα όλοι που συνάντησα να συμφωνούν.  Είναι όλοι αγανακτισμένοι με το ευρώ, με τη Γερμανία, με την κυβέρνησή τους και με τους εαυτούς τους που την ψήφισαν.  Ύστερα από μια βδομάδα στην Αθήνα, μπορώ να πω ότι αν ήμουν Ελληνίδα, θα ήμουν κι εγώ αγανακτισμένη.

Αυτά που μαθαίνουμε για την Ελλάδα από τις σουηδικές εφημερίδες είναι πάνω κάτω ότι οι Έλληνες δουλεύουν πολύ λίγο και αμείβονται πολύ καλά. Ο υπουργός Οικονομικών της χώρας μας, Άντρες Μπόρι, έχει δηλώσει ότι «οι Έλληνες βγαίνουν στη Σύνταξη στα 40». Στο άρθρο «Ερωτήσεις και Απαντήσεις για την Ελλάδα» της 17/6 στην Dagens Nyheter γραφόταν ότι οι μισθοί στην Ελλάδα έχουν αυξηθεί κατακόρυφα».  Η καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ έκανε έκκληση στους Έλληνες να δουλεύουν περισσότερο και να μην κάνουν τόσο πολύ καιρό διακοπές.  Όλα αυτά καρυκευμένα με τη συνηθισμένη μπούρδα περί ενός τεράστιου και μη αποτελεσματικού κράτους.  Τώρα θα αναλάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση και θα τους δανείσει ακόμα περισσότερα χρήματα, αυτό θα μπορούσε να βάλει σε μια τάξη τα πράγματα, άρα γιατί διαμαρτύρονται;  

Τι τραγικός αχταρμάς παραπληροφόρησης!  Και τι τραγική έλλειψη αλληλεγγύης προς μία χώρα που οφείλουμε τώρα να υποστηρίξουμε!  Οι Έλληνες εργάζονται τις περισσότερες ώρες στην Ευρώπη - 42 ώρες τη βδομάδα σύμφωνα με τη Eurostat, την στατιστική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Το μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα είναι 803 ευρώ. Το πραγματικό όριο ηλικίας δεν είναι τα 40 χρόνια, όπως ισχυρίζεται ο Άντερς Μπόρι, αλλά τα 61,4. Πρόκειται δηλαδή για έναν από τους πιο σκληρά εργαζόμενους και ταυτόχρονα πιο χαμηλά αμειβόμενους λαούς της Ευρώπης.  Όμως έχουν μια χώρα που εξαρτάται από τον τουρισμό και όχι από κάποια αμιγώς δικιά της μεγάλη παραγωγή. Και μια χώρα με ένα διερρηγμένο κοινωνικό συμβόλαιο. Όπου ο κόσμος δεν εμπιστεύεται το κράτος ενώ το κράτος δεν παρέχει στους πολίτες του ούτε τις βασικές κοινωνικές υπηρεσίες.  Και το οποίο, ως επιστέγασμα όλων, βρίσκεται στη θηλιά του ευρώ.

Κάθε εθνικό νόμισμα μπορεί να παρομοιαστεί με ενα ρούχο.  Κάθε χώρα φορούσε μέχρι πρότινος το ρούχο που της ταίριαζε.  Μπορούσε να το στενέψει και να το φαρδύνει αν ήταν ανάγκη.  Για παράδειγμα, μπορούσε να υποτιμήσει το νόμισμά της σε περίοδο κρίσης, ή να αυξομειώνει τα επιτόκια ανάλογα με τι ανάγκες της.  Όταν όμως εισήχθη το ευρώ, όλες οι χώρες έπρεπε ξαφνικά να φορέσουν τα ίδια ρούχα.  Μόνο που τα μέτρα των ρούχων πάρθηκαν για να ταιριάζουν σε ορισμένες μόνο χώρες - όπως τη Γερμανία και τη Γαλλία.  Για άλλες χώρες, όπως η Ελλάδα, το εν λόγω κουστούμι δεν ταίριαζε.

Η Ελλάδα κυβερνάται για δεκαετίες από δύο «δυναστείες» - τη συντηρητική Νέα Δημοκρατία και το σοσιαλδημοκρατικό ΠΑΣΟΚ, με δύο οικογένειες στην κορυφή, μία στο κάθε κόμμα.  Και οι δύο κυβερνήσεις έχουν πάρει μεγάλα δάνεια, αλλά λίγοι ξέρουν τι δρόμο πήραν τα χρήματα των δανείων.  Πολλά από αυτά έχουν εξαφανιστεί στη διαφθορά και σε σκοτεινά συμβόλαια. Λέγεται ότι η κατασκευή ενός δρόμου στην Ελλάδα κοστίζει πολύ περισσότερο απ' ότι στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς παρεμβάλλονται πάρα πολλοί μεσάζοντες. Ο λαός δεν θέλει να πληρώνει φόρους μιας και δεν παίρνει τίποτα ως ανταπόδοση από το κράτος.  Ένα μεγάλο μέρος των φορολογικών εσόδων πηγαίνει στη στήριξη μιας κρατικής γραφειοκρατίας που υπάρχει για να εξυπηρετεί μόνο τον εαυτό της.  
Ταυτόχρονα οι βασικές κοινωνικές υπηρεσίες αποτελούν πονεμένη ιστορία για τον κόσμο. Ένας ασθενής πρέπει να πληρώσει φακελάκι στο γιατρό για να τον φροντίσει, ενώ οι Έλληνες μαθητές χρειάζονται ιδιαίτερα μαθήματα για να ανταποκριθούν στις σχολικές εξετάσεις.  Και μέσα σ' όλα αυτά, ήρθε η οικονομική κρίση το 2008.  Η Ελλάδα, η οικονομία της οποίας εξαρτάται από τον τουρισμό, επλήγη ακόμα πιο σκληρά.

Υπό άλλες συνθήκες, η κυβέρνηση θα μπορούσε να υποτιμήσει το εθνικό νόμισμα για βγει η χώρα από την κρίση.  Όμως μετά την εισαγωγή του ευρώ, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο.  Η Ελλάδα περιορίζεται από το κουστούμι της το οποίο δεν μπορεί να βγάλει.  Κι έτσι το κουστούμι καταστρέφεται - μόνο που αυτό δεν επιτρέπεται να συμβεί, καθώς το ίδιο φοράνε και οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Είναι προτιμότερο λοιπόν να πετσοκοφτεί αυτός που το φοράει. Αυτό ονομάζεται «εσωτερική υποτίμηση» και σημαίνει απλά ότι αντί να υποτιμηθεί η αξία του νομίσματος περικόπτεται το εισόδημα του λαού.  Κατ' απαίτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, οι Έλληνες κρατικοί γραφειοκράτες εβαλαν σε εφαρμογή ένα σχέδιο.  Οι μισθοί θα συμπιεστούν και μεγάλα τμήματα γης θα ιδιωτικοποιηθούν.  Παραλίες, αεροδρόμια, εθνικές οδοί και κατά το ήμισυ όλες οι δημόσιες επιχειρήσεις θα ξεπουληθούν.

Στην πλατεία Συντάγματος κυκλοφορεί μια φήμη ότι η Ακρόπολη θα εξαγοραστεί από μια γερμανική εταιρεία.  Έμενα στο σπίτι κάποιων νέων που ανήκουν στη «γενιά των 700 ευρώ». Σύντομα θα μεταμορφωθούν στη «γενιά των 500 ευρώ».  Είναι στην ηλικία μου - 30 χρονών και πάνω - όχι τόσο νέοι τελικά, όμως νιώθουν πιο νέοι απ' ότι είναι καθώς ακόμα αναρωτιούνται τι θα κάνουν στο μέλλον.  Κανείς τους δεν έχει παιδιά.  Το να κάνουν παιδιά είναι κάτι αδιανόητο γι' αυτούς.  Είναι μορφωμένοι, έχουν πολλά χρόνια πανεπιστημιακών σπουδών στο ενεργητικό τους, όμως  δουλεύουν ευκαιριακά ως διακοσμητές γάμων.  Ο ασφαλέστερος τρόπος να βρουν μια σταθερή δουλειά ήταν παλιότερα δια μέσου του κράτους, όμως αυτό πρόκειται τώρα να αλλάξει.  Η κατάσταση αυτή δεν είναι εντελώς άγνωστη.  Το ίδιο ισχύει για τη γενιά μας σε όλη την Ευρώπη.  Μόνο που στην Ελλάδα συμπιέζονται επιπλέον οι μισθοί μέχρι το κατώτερο όριο, με πρόσχημα την κρίση.

Στην πλατεία Συντάγματος διοργανώνεται κάθε απόγευμα συνέλευση.  Όταν βρέθηκα εκεί στα μέσα του Ιούλη, ο αρχικός ενθουσιασμός είχε κάπως υποχωρήσει.  Οι συμμετέχοντες δεν ήταν πια χιλιάδες, παρά εκατοντάδες.  Ο καθένας μπορούσε να πάρει το λόγο και να μιλήσει ενώ τα θέματα ήταν διάφορα: από προτάσεις για γενική απεργία μέχρι εκκλήσεις να μην κλέβονται αντικείμενα από τους συγκεντρωμένους στην πλατεία.  Ορισμένες ελληνικές λέξεις στριφογυρίζουν επίμονα στο μυαλό μου.  Μία από αυτές είναι ο «Ισημερινός», που σημαίνει Εκουαδόρ.  Ο πρόεδρος του Εκουαδόρ, Ραφαέλ Κορέα, ήταν ένας μεγάλος ήρωας για την πλατεία.  Τρεις στους τέσσερις Έλληνες επιθυμούν η Ελλάδα να ακολουθήσει το παράδειγμα του Εκουαδόρ και της Αργεντινής: να κηρύξει στάση πληρωμών του χρέους.  Ένας στους τέσσερις θέλει να φύγει η χώρα από το ευρώ.  Αυτό που πρέπει να καταλάβει κανείς είναι ότι οι Έλληνες δεν είναι εξοργισμένοι με ένα αναγκαίο κακό - παρά με ένα μη αναγκαίο κακό.

Το πακέτο στήριξης που δόθηκε στην Ελλάδα δεν επιλύει την κρίση, παρά αναγκάζει τη χώρα να βυθιστεί βαθύτερα σ' αυτήν.  Αντί να γίνουν επενδύσεις στην ύπαιθρο, να φτιαχτεί κάποια παραγωγή που να μην βασίζεται στον τουρισμό, να χτιστεί κράτος πρόνοιας και να γεμίσει ο λαός αισιοδοξία, περικόπτονται τα εισοδήματα του κόσμου.
Το ΔΝΤ, διαβόητο για τις πολιτικές λεηλασίας του στον τρίτο κόσμο, τα μάζεψε και έφυγε από τη Λατινική Αμερική.  Τώρα κατασπαράσσει τα άκρα της Ευρώπης.  Θα το αφήσουμε αυτό να συμβεί;