Not in my name!

Greece mourns the death of three working people. People that woke up to go to work like all of us and ended up in their coffins, just because various thugs wanted to "protest" and considered that the lives of ordinary citizens were worth nothing.

These thugs who call themselves "anti-authoritarians" have a long story in Greece. A story of destruction and violence. They are the same people that destroy Greek universities exploiting the flawed University asylum rules, the same people that destroy properties built with sweat and blood, and now the murderers that destroy and kill in the name of anti-capitalism and anti-authoritarian spirit.

These thugs are for long now being "cuddled" by certain organizations and political parties such as KKE (which did not consider to place something appropriate in their international page calling the event just a "provocation" and does not recognise the Greek constitution) that kept and keep the country behind.  

I am for employment rights, but well, not in my name.

Η Ελλάδα, η Γερμανία και η Ευρωπαική...αποχαύνωση

Σε ένα "φλάς μπακ" σχεδόν 10 χρόνια πριν, όταν επέστρεφα λόγω σπουδών απο την Αγγλία στην Ελλάδα είχα στη τσέπη μου ακόμα δραχμές. Μου πήρε λίγο μέχρι να πάρω εμπρός με το Ευρώ. Έβλεπα πολλούς να κυκλοφορούν με κάτι κομπιουτεράκια που μετέτρεπαν τις δραχμές σε ευρώ. Και όσο περισσότερο πάταγαν τα πλήκτρα, τόσο περισσότερο τα πρόσωπά τους γίνονταν σκυθρωπά. Όχι λόγω δυσκολίας της μετατροπής, αλλά λόγω της αντίληψης ότι το κόστος ζωής ακολουθούσε μια αύξηση γεωμετρικής κλίμακας.

10 χρόνια (και κάμποσες κυβερνήσεις) αργότερα, μάθαμε (λες και δεν το ξέραμε) ότι η Ελλάδα βρίσκεται στα πρόθυρα της πτώχευσης. Βαρυσήμαντες δηλώσεις ερχόμενων και απερχόμενων Πρωθυπουργών και Υπουργών, οι οποίοι "ένιπταν τας χείρας των" (δεν ήξεραν και δεν συμμετείχαν σε προηγούμενες κυβερνήσεις άραγε;), μιλώντας για δύσκολες μέρες. Και να σου οι μεγάλοι χρηματοπιστωτικοί οίκοι με τις υποβαθμίσεις της πιστοληπτικής μας ικανότητας, συνεπικουρούμενοι από τους επικεφαλείς της ΕΚΤ, οι οποίοι πρότειναν τα ζωνάρια να γίνουν πιο σφιχτά για τους πολλούς. Εντάξει, όλες οι γιορτές κάποτε τελειώνουν και ήταν αναμενόμενο τόσα χρόνια διαφθοράς και κακοδιαχείρισης να έχουν ένα ηχηρό τέλος (τώρα και να θέλουν κάποιοι τα φαγοπότια, είναι πλέον αργά).

Έκπληξη πάντως μου προκάλεσε το γεγονός ότι η Γερμανία πρωταγωνιστούσε στο κράξιμο της Ελλάδας. Όχι γιατί δεν πληρούσαμε τις προδιαγραφές για κράξιμο, αλλά γιατί αποτελούμε (κατα τη γνώμη τους) τον κύριο λόγο υποτίμησης του Ευρώ. Σίγουρα, έχουμε το μεγαλύτερο χρέος, αλλά με μια Ιταλία, με μια Ισπανία, με μια Πορτογαλία και με άλλες άλλοτε κραταιές οικονομίες να τραντάζονται απο τις επιπτώσεις μιας διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης, τα προβλήματα δεν υπάρχουν μόνο στην Ελλάδα.

Άν μπορούσα να έχω 10 μόλις λεπτά συνομιλίας με την Μέρκελ, θα ρωτούσα τρία μόνο πράγματα:

1. Για την κρίση της Γερμανικής οικονομίας φταίει η Ελλάδα ή το γεγονός ότι η κυβέρνησή τους δαπανεί εδώ και χρόνια τώρα τεράστια ποσά χρημάτων για την ανοικοδόμηση της πρώην ανατολικής Γερμανίας;
2.  Είναι μύθος ή πραγματικότητα ότι Γερμανικές τράπεζες ευθύνονται για την έκταση της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης; Να αναφέρω άραγε κάποιες ηχηρές περιπτώσεις, όπως αυτή της KfW Bankengruppe και άλλες τράπεζες των οποίων οι τοποθετήσεις σε επισφαλείς επενδύσεις των μεγάλων golden boys Lehman Brothers έφταναν πάνω από 1 δις Ευρώ; Να σημειωθεί ότι η ΚfW ήταν κρατική σε ποσοστό 80% την περίοδο της τοποθέτησης των επίμαχων επισφαλειών. Που να είναι σήμερα άραγε αυτό το χρέος (τοκιζόμενο( και σε πόσους ανθρώπους στέρησε σπίτια, δάνεια και δουλειά;
3. Σε περίοδο ισχνών αγελάδων, ποιος επωφελείται άραγε από το χαμηλό Ευρώ; Ο Έλληνας μισθωτός, ο οποίος συγκριτικά είναι απο τους πιο κακοπληρωμένους της Ευρώπης ή ο Γερμανός εξαγωγέας; Δεν λέω ότι το Ευρώ χρειάζεται την κακοδιαχείριση της Ελλάδας για να είναι χαμηλό, προς Θεού. Λέω να μη φωνάζει η Μέρκελ, σε λίγο θα βραχνιάσει, και δεν πρέπει.

Για να πάρουμε μια τελευταία πνοή ελπίδας, έπρεπε να περάσουμε από το θυμό της Γερμανικής κοινής γνώμης. Έχουν δίκιο οι Γερμανοί πολίτες. Μου φαίνεται όμως ότι αντί για την Ελληνική διαφθορά και κακοδιαχείριση, έπρεπε να θυμώσουν και για την ηλιθιότητα και ατιμία των οικονομικών τους αναλυτών και τραπεζών.

Έτσι για να βγουν λίγο απο το θεσμό της Ευρωπαικής...αποχαύνωσης!

Were google attacks an insider threat problem?

Recently, I came across Bruce Schneier's view on the Google "Chinese" hacking attacks. In essence, he analyzes the situation mentioning various facts (the existence of backdoors to various systems due to wire tap requirements) and concludes about the dangers of building the ultimate surveillance system and establishing a police state.

I think that the title of the article is a bit misleading though. In my honest opinion, the title should instead read : "US fails to handle the inside threat problem in critical surveillance infrastructures". I will explain my point of view.

Schneier's view is fundamentally correct. Indeed, we need to be careful about the procedures and the persons who handle surveillance systems (I am not going to discuss here whether we need these systems, this is a big issue. For the purposes of highlighting the insider issue I axiomatically accept that we do need them).  This essentially points to the insider problem, a big issue that is left to the side in the process of securing surveillance infrastructures.

I do not want to reveal details I do not know about, but from my experience as a system administrator and security researcher, I understand that it takes a lot more than knowing the existence of a backdoor to a system to exploit it. Google might have indeed left backdoors to Gmail, this creates a vulnerability. To exploit this vulnerability a catalyst is needed and that is the person who knows the failsafes (procedures/passwords) and hands them over (intentional misuse) or a person that is naive enough to design procedures that are too open (accidental misuse). Without these factors, it is difficult for me to accept that Google's systems could have been compromised.

Interestingly enough, Schneier mentions the high profile wiretap case of the Greek government in June 2004. In my view, the problem was not that Ericsson enabled the surveillance functionality into the ground stations for the Greek government, nor the fact that Vodafone Greece had issues with their procedures for enabling the issues. The very fundamental issue is that someone took a decision to consult/allow important members of the Government to discuss government issues using a normal private carrier and ordinary phones, with no further security failsafes (further encryption, VPN and other mechanisms). That is essentially a policy mistake made by an insider ( an advisor that the Government trusted to secure the communication channel or the lack of him).

I often argue that for every external breach of security, there is almost always an internal reason (naive users, laizy IT admins, absence of policies from CIOs). The same is true for surveillance systems. The funny thing is that these problems have been highlighted by many US government funded workshops of insider threats and other gatherings around the world. And my question is: "When will people listen to insider threat researchers?"